หลงมันตั้งแต่วันแรกจนวันสุดท้ายด้วย ใครจะไปนึกว่าอาการหลงทางมันจะตามมาหลอกหลอนตลอดทั้งทริป ก็…ก็จะให้ทำไงล่ะ ไม่เคยบินข้ามทวีป ไม่เคยแบ็กแพ็กจริงจังซะที ไม่เคยเรียนภาษาเยอรมัน ไม่ได้รู้จักใครซักคนที่โน่นนี่ มันก็ต้องหลงเป็นธรรมดา จริงม๊ะ (เข้าข้างตัวเองชัดๆ ไม่อยากยอมรับว่า "บื้อมาก")

แต่ว่านะ ถึงแม้ฉันไม่ได้ถ่ายรูปคู่กับรูปปั้นโยฮัน สเตาร์ท ไม่ได้ไปอิ่มเอิบกับคีตกวีโมสาร์ต พลาดอะไรอีกหลายๆอย่าง แต่ฉันได้กระแซะ "กุสตาฟ คลิมท์" ศิลปินในดวงใจ ใกล้เข้าไปอีกนิดนึงนะ ก็เล่นขลุกอยู่ใน Sesession กับ Museumsquartier (Museum Quarter) เกือบ 2 วันเต็ม ดีกรีความรักไม่เพิ่มขึ้น ก็ไม่รู้จะพูดว่าไงแล้ว

กุสตาฟ คลิมท์ ไม่ได้หล่อเล้ยให้ตายเหอะ แต่งานเขาสวยจนต้องหลงรัก เขาขุดหลุมให้ฉันตกลงไปตั้งแต่ได้เป็นเจ้าของจิ๊กซอว์รูปภาพ Kiss ฝีมือเขาเมื่อซัก 10 ปีก่อน ตั้งแต่นั้นมางานของเขาก็เข้ามาจับจองที่ว่างในหัวใจฉันซะแล้ว พอได้มาเห็นงานของเขาที่เวียนนาอีก ก็เลย ก็เลย…เดินตามต้อยๆ ไปนั่งทำตาเคลิ้มๆ ฝันๆ อยู่ข้างภาพสวยๆ ที่นี่...ฉันเห็นงานของเขาสมัยแรกๆ ตั้งแต่ยังเขียนภาพแบบ impressionism อือม...จะบอกว่าตอนที่คลิมท์ยังไม่ค้นพบสไตล์ของตัวเองได้หรือเปล่านะ

เวียนนา ... นครหลวงที่เต็มไปด้วยงานศิลปะ แกลลอรี่และมิวเซียมรวมกันกว่าร้อยๆ แห่ง ที่ๆฉันได้รู้จัก Dali จิตรกรสุดเดิร์นแห่งยุคขึ้นอีกนิด … เป็นอีกคนที่เคยเห็นแต่งานของเขา ไม่เคยรู้ว่าเป็นใคร มาจากไหน มาเจอแกลลอรี่เล็กๆ แถวหน้าพระราชวัง Hofburg ที่จัดแสดงงานพร้อมขายของที่ระลึกของ Dali ... ทึ่ง! จินตนาการคุณพี่ไหงสุดล้ำขนาดนั้น ยังมีอีกหลายที่ที่ไม่ได้เข้าไปดูแล้วยังเสียดายมาจนทุกวันนี้ โดยเฉพาะ The Albertina Museum ตอนนั้นมีงานแสดงภาพ Pop Arts รูปประธานเหมา ที่ไม่ได้ไปเพราะหลงทาง ทั้งที่ตั้งเข็มตัวเองให้เดินมาทางนี้ตั้งแต่ออกจากโรงแรม กลับพลาดไปเจอที่อื่นซะก่อน เลยเพลินจนลืมเดินกลับมา

ไอ้ที่ฉันเคยเถียงหัวชนฝากับคนที่เขาบอกว่า "ผู้ชายมีเรดาห์เข็มทิศดีกว่าผู้หญิง" ว่าไม่จริงน่ะ เพราะฉันไปไหนก็ไม่เคยหลงซักที ตอนนี้คงต้องยอมรับโดยดุษฎีแล้วล่ะ เพราะหลังจากหลงทางที่เวียนนาเป็นต้นมา...ฉันก็ยังคงหลงทางต่อในเวนิส ฟลอเรนซ์ และ โรม ไอ้หงุดหงิดตัวเองมันก็มีบ้าง แต่บางครั้งหลงทางก็ทำให้เราเจออะไรดีๆหลายอย่าง ไว้เดี๋ยวจะมาเล่าต่อให้ฟัง

ขอบคุณเจ้าเพื่อนคนที่ชวนมากเลย เพราะการมาเที่ยวครั้งนี้ทำให้ฉันได้ทำในเรื่องที่ยังไม่เคยทำอีกตั้งหลายอย่าง ไม่เคยจองโรงแรมทางอินเตอร์เน็ต ไม่เคยนอนโฮสเทล ที่แน่ๆ…ไม่เคยหลงทาง

เวียนนาของฉัน... อาจจะไม่เหมือนของคนอื่น เพราะฉันจำได้แต่แกลลอรี่ และ มิวเซียม และ แกลลอรี่ และ มิวเซียม .... กับ สุดยอดแอ๊ปเปิ้ลสตรูเดิ้ลหอมกรุ่นจากเตา ณ เบเกอรี่ชั้นใต้ดินของพระราชวังเชินบรุนน์ แผงไส้กรอกร้อนๆ กับขนมปังเหนียวหนึบๆ บนถนน Mariahilfer Strasse และตาฝรั่งใจดี ที่บอกให้ขึ้น Bus สาย U6 แต่หารู้ไม่ว่า Bus ที่เขาหมายถึงคือ รถไฟใต้ดิน จะรู้ไหมนั่นน่ะ หากันแทบตาย … นี่แหละ เวียนนาของฉัน

ปล. ยังงั๊ย ยังไง ฉันก็จะพาตัวเองกลับไปเมืองแสนหวานนี้อีกสักครั้ง ทั้งไปเก็บตกสิ่งที่พลาดไป และเก็บเกี่ยวความทรงจำงดงามของการมาเยือนครั้งเก่ามาอาบหัวใจอีกที
(หมายเหตุ : ไปมาตั้งนาน เขียนเจ้านี่มาก็ตั้งนานแล้ว ครึ้มอกครึ้มใจงัดขึ้นมาปัดฝุ่น เติมส่วนที่ขาดไปอีกนิดหน่อย แล้วเอามาแปะให้อ่านกัน)

ขอขอบคุณเจ้าของเรื่อง คุณริน เจ้าเดิม